Hij kwam niet opdagen bij een liefdadigheidsevenement in Limburg, noemde Mauro Icardi een verrader en raakte slaags met de Spaanse pers. Diego Maradona is weer volop in het nieuws en het is (wederom) niet om zijn voetbalkwaliteiten. In februari zat hij in het Santiago Bernabéu op de tribune tijdens de Champions League-kraker tussen Real Madrid en Napoli en het zal de voetbalfan vast niet ontschoten zijn naar welke ploeg Maradona’s voorkeur uitging. Het is het natuurlijke gevolg van een eeuwige liefde die ooit in de zomer van 1984 begon en 33 jaar later nog altijd even hevig is.
Volksheld met een twijfelachtige status
Niet dat de club Napoli niets voorstelde voordat Diego Maradona er in dienst trad. Maar het kan simpelweg niet worden ontkend dat Maradona hoogst verantwoordelijk is voor de legendarische status van de club. Toch was de Maradona die door Napoli werd binnengehaald bij lange na niet de iconische voetballer die de gemiddelde voetbalfan zich herinnert. Napoli haalde een beschadigde voetballer binnen. Als de nummer 10 van Boca Juniors en FC Barcelona had hij de wereld al op zijn kop gezet, maar inmiddels had de Argentijn ook een hepatitis infectie en een hardnekkige drugsverslaving op zijn naam staan. Toen hij tijdens de finale van de Spaanse Copa del Rey ook nog eens de voltallige selectie van Athletic Bilbao wilde aanvallen was de maat vol voor de Catalaanse clubleiding. Napoli was bereid om acht miljoen euro te betalen en haalde daarmee een nieuwe volksheld binnen.
Maradona’s belofte aan Napels
Vanaf de dag dat ‘El Diez’ op 5 juli 1984 werd gepresenteerd in een volgepakt Stadio San Paolo is het alsof de sportieve rebel zijn levensdoel had gevonden. 75.000 mensen kwamen naar het stadion om hun nieuwe Messias te verwelkomen. Omdat het toch Napels blijft, gaan er meteen geruchten de ronde dat de Napolitaanse maffia betrokken is bij de transfer. Door de aanwezigheid van de maffia wilden veel voetballers niet met de stad geassocieerd worden. Niemand wilde voor de club spelen, maar één van de beste voetballers van dat moment was wel happig om het lichtblauwe shirt van Napoli te dragen. Het roepte vraagtekens op. Elke Napolitaan verwachtte dat de club direct schitterend zou spelen, maar het begin was vooral erg stroef. Napoli eindigde als achtste in de Italiaanse Serie A, om het jaar daarop als derde te eindigen. Wel werd steeds duidelijker dat er een solide team was gesmeed. De ster van de Argentijn was ook steeds meer rijzende buiten Italië. Op het legendarische WK in Mexico scoorde hij tweemaal tegen de politieke rivaal Engeland en uiteindelijk mocht de kleine nummer 10 ook de wereldbeker in de lucht hijzen. Na dat WK keerde Maradona als de beste voetballer ter wereld terug naar Napels. Bij terugkomst had de superster maar één doel: hij zou de Zuid-Italiaanse stad haar eerste landstitel ooit geven.
De stad die teveel van hem hield
Tot dat moment had nog nooit een club uit het armere zuiden van Italië de landstitel gewonnen. In het seizoen 1986-1987 won Napoli de landstitel en de beker. Het seizoen daarop werd de voetbalclub tweede, met Maradona als lijstaanvoerder op de lijst van topscorers. In 1988-1989 werd de UEFA Cup gewonnen. Aan de hand van Maradona was ‘Società Sportiva Calcio Napoli’ als een raket omhoog geschoten. De Diego volksgekte barstte los in heel Italië, maar was vooral gecentreerd in het zuiden van het land. Een op de vier jongetjes in Napels kreeg de naam Diego. Toch begonnen de eerste tekenen van Diego’s problematische kant zichtbaarder te worden. Zijn worstelingen waren al bekend in Spanje en Argentinië, maar liep door alle verafgoding in Italië volledig uit de hand. Hij ging regelmatig op stap met de boeven uit de onderwereld en zijn cocaïneverslaving werd alleen maar erger. Tegelijkertijd kon hij zich nergens meer vertonen of hij werd weer bedolven onder hordes voetbalfans. Het zal onder meer daarom zijn geweest dat hij steeds meer tijd doorbracht in zijn thuisland, vluchtend voor de Zuid-Italiaanse stad die veel te veel van hem hield.
Maffiamaatje, drugsverslaafde en lokale held
In aanloop naar het seizoen 1989-1990 meldde Maradona zich te laat bij de club. Hij liet zijn familie uit veiligheidsoverwegingen achter in de Argentijnse hoofdstad en ging meteen aan de bak in Napels. Dat seizoen vocht zijn club een nek aan nek race uit met AC Milan. Het gevecht werd beslecht tijdens een uitwedstrijd tegen Atalanta. De Braziliaanse middenvelder Alemão werd vanuit het thuisvak bekogeld met een munt. Het duel eindigde in een 0-0 gelijkspel, maar Napoli kreeg vanwege het munt incident een 2-0 overwinning toegewezen. Maradona en de zijnen wonnen de tweede ‘Scudetto’. Ondanks zijn capriolen, was Maradona de grote lieveling van Napels, de enige speler in de clubgeschiedenis die titels had opgeleverd. In de rest van het land was de lofzang een stuk minder. Maradona werd gezien als een maffiamaatje en cokeverslaafde. Die combinatie maakte hem alleen maar nog mythischer bij de Napolitanen, die de draak staken met de minachting van het rijke noorden.
Bezegeling van een eeuwige liefde
Na dat seizoen ging het minder met Diego Maradona en zijn relatie met de club. Zijn fysieke gesteldheid stortte ineen, hij kreeg steeds vaker boetes van de clubleiding en faalde zelfs bij een drugtest. De man met de prachtige naam zou nooit meer de oude worden. Toch wordt hij in Napels nog altijd op handen gedragen. Zijn afbeelding is overal in de stad te zien; via graffiti in de beruchte Napolitaanse straten, op schilderijen, voetbalshirts, barretjes, huiskamers en gedenkplaatsen. Maar het rugnummer 10 is voor altijd verdwenen uit de kleedruimte van de club. Napoli deed het nummer met pensioen. Met dit symbolische gebaar werd de vurige liefde tussen Maradona en Napels voor eeuwig bezegeld. ‘Geen speler is groter dan de club’ wordt wel eens gezegd in de voetballerij. Toch lijkt het shirt van Napoli nog altijd te groeien als de naam en het rugnummer van Diego Maradona achterop staan.